-------

ขณะนั่งรอรถประจำทางอยู่หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

ฉันพบชายผู้หนึ่ง อายุซักประมาณสามสิบปลายๆ

นั่งดีดซึง แรกกับเงินไม่กี่บาทบนทางเท้า

อยากรู้นัก ว่าเขาคิดอะไรอยู่

เดินทางไกลบ้างไกลเมือง สุดท้ายก็ต้องพึ่งที่ดินข้างถนน

จะมีคนที่เดินผ่านไปผ่านมาสักกี่คนที่เห็นคุณค่าของเพลงที่เขาเล่น

มรดกตกทอดที่เขาได้รับมา กลับต้องมาบรรเลงอยู่ข้างถนนอย่างไร้ค่า

บางที ถ้าเขากลับไปสอนลูกหลานที่บ้านเกิด คุณค่าของมันอาจจะมากกว่านี้

อย่างน้อย ก็มีคนเห็นคุณค่าของเครื่องดนตรีชิ้นนี้

เสียงเศษเหรียญที่ตกลงในแก้ว อาจเป็นเพียงเพราะความสงสาร

จะมีสักกี่คนที่นั่งฟังอย่างตั้งใจ และได้รับอรรถรสของเสียงดนตรีนั้น

จะมีสักกี่คนที่เห็นคุณค่าความเป็นไทยซ่อนอยู่


หากเทียบกับภายในห้างสรรพสินค้าเมื่อครู่

มีสาวไทยอายุไม่เกิน 25 ปี สีไวโอลินอยู่บนเวที

แน่นอนว่ามีผู้คนสนใจไม่น้อย ทั้งยืนดู และปรบมือ


หากชายผู้นั้น เปลี่ยนเป็น ไวโอลิน ผู้คนแถวๆ นั้นคงจะให้ความสนใจมากกว่านี้

เหตุผลล่ะ เพราะมันเป็นสากลกระนั้นหรือ


เสียงซึงล้อเล่นลม

เศษสตางค์ในกระเป๋า ตกลงในแก้ว


นี่หรือ คุณค่าของความเป็นไทย



-------